İki silüeti arkası arkasına görmek sadece İstanbula has olmalı. Istanbul’a ilk defa gelecek olanlar deniz yolu ile Marmara tarafından geliyor iseler çok ama çok şaşıracaklarını bilmeliler.
Önce Sultanahmet ile Ayasofya’nın muhteşem silüeti akılları baştan alacak. Ama sabırlı olmalı, bu yolculuğun bir büyük ödülü daha var; şehrin Galata’ya ve Boğaza bakan yönündeki silüeti dünyada başka hiçbir yere ve hiçbir şeye benzemez… Orada Topkapı Sarayından Halice kadar bir cennet manzarası görülür.
Cihan İmparatorluğunun Sarayından Ayasofya’ya, Bayezit’e, sahildeki mücevher Yeni Valide Camii’ne, Süleymaniye’ye ve Haliç’e kadar bu benzersiz şehri en geniş açıdan seyretmenin tadına varacaksınız.
Bu şahane şehir seyredilsin diye sanki özellikle karşısına kondurulmuş çok şanslı semtileri de var İstanbul’un; biraz uzaklardan doyasıya bakışları davet eden Üsküdar ve Salacak, karşı sahilin seyir terası Cihangir, çok yakından tadına vara vara her taşını görmek üzere şehrin adeta tüm varlığını gözler önüne seren Galata ve karşımızda bir bakışa sığmayacak genişlik ve her saat değişen manzarası ile İstanbul…
Burası zamanın seyri içinde ‘tabiat-insan-mimari’ ortaklığının en güzel sonucunun alındığı şehirdir.
Istanbul -özellikle de Boğaziçi- “insan yerleşmesinin en en ilginç, en uysal ve en sevimli örneğini ortaya koyan uygar bir deneydir“ diyor Çelik Gülersoy. Ne güzel bir tanımlama; uysal, sevimli ve uygar. Bugünün, mimari hiç bir özelliği olmayan kişiliksiz yapılarına ve birer korkunç dev gibi insanların üzerine gelen gökdelenlerine ne kadar uzak…
Elbette yüksek binalar, ve beton kaçınamayacağımız gerçek. Gerekli olan o betona güzelliğin ölçüleri ile şekil verebilmek. Ama ‘güzel’i unuttuktan sonra yeniden bulmak o kadar zor ki…
Halbuki Istanbul bir mimari şehridir. Sur içinde Şehrin karekterini her noktasında yer alan külliyeleri ile camiler ve etrafındaki küçük yapılar belirler. Hiç biri diğerinin kopyası olmayan, sanat değerleri tartışmasız…
Bugün -her türlü modernleşme çabasına rağmen- Istanbul’un geçmiş zamanların ruhundan taşıdığı, bu benzersiz şehri dünyadaki her yerden güzel ve ayrıcalıklı kılan iz, altı asra yakın bir zamanda ilmek ilmek örülerek oluşturulmuş mimari sayesindedir.
Onun için -herhangi bir zaman dilimi içinde- bir milyonu bulmamış nüfusu ile Osmanlı İstanbul’unda camiler sadece ibadethane değil şehrin mobilyaları, imparatorluğun sanat -ve elbette güç- gösterisi idiler.
Önce Sultanahmet ile Ayasofya’nın muhteşem silüeti akılları baştan alacak. Ama sabırlı olmalı, bu yolculuğun bir büyük ödülü daha var; şehrin Galata’ya ve Boğaza bakan yönündeki silüeti dünyada başka hiçbir yere ve hiçbir şeye benzemez… Orada Topkapı Sarayından Halice kadar bir cennet manzarası görülür.
Cihan İmparatorluğunun Sarayından Ayasofya’ya, Bayezit’e, sahildeki mücevher Yeni Valide Camii’ne, Süleymaniye’ye ve Haliç’e kadar bu benzersiz şehri en geniş açıdan seyretmenin tadına varacaksınız.
Bu şahane şehir seyredilsin diye sanki özellikle karşısına kondurulmuş çok şanslı semtileri de var İstanbul’un; biraz uzaklardan doyasıya bakışları davet eden Üsküdar ve Salacak, karşı sahilin seyir terası Cihangir, çok yakından tadına vara vara her taşını görmek üzere şehrin adeta tüm varlığını gözler önüne seren Galata ve karşımızda bir bakışa sığmayacak genişlik ve her saat değişen manzarası ile İstanbul…
Burası zamanın seyri içinde ‘tabiat-insan-mimari’ ortaklığının en güzel sonucunun alındığı şehirdir.
Istanbul -özellikle de Boğaziçi- “insan yerleşmesinin en en ilginç, en uysal ve en sevimli örneğini ortaya koyan uygar bir deneydir“ diyor Çelik Gülersoy. Ne güzel bir tanımlama; uysal, sevimli ve uygar. Bugünün, mimari hiç bir özelliği olmayan kişiliksiz yapılarına ve birer korkunç dev gibi insanların üzerine gelen gökdelenlerine ne kadar uzak…
Elbette yüksek binalar, ve beton kaçınamayacağımız gerçek. Gerekli olan o betona güzelliğin ölçüleri ile şekil verebilmek. Ama ‘güzel’i unuttuktan sonra yeniden bulmak o kadar zor ki…
Halbuki Istanbul bir mimari şehridir. Sur içinde Şehrin karekterini her noktasında yer alan külliyeleri ile camiler ve etrafındaki küçük yapılar belirler. Hiç biri diğerinin kopyası olmayan, sanat değerleri tartışmasız…
Bugün -her türlü modernleşme çabasına rağmen- Istanbul’un geçmiş zamanların ruhundan taşıdığı, bu benzersiz şehri dünyadaki her yerden güzel ve ayrıcalıklı kılan iz, altı asra yakın bir zamanda ilmek ilmek örülerek oluşturulmuş mimari sayesindedir.
Onun için -herhangi bir zaman dilimi içinde- bir milyonu bulmamış nüfusu ile Osmanlı İstanbul’unda camiler sadece ibadethane değil şehrin mobilyaları, imparatorluğun sanat -ve elbette güç- gösterisi idiler.